ลูกค้าปรารถนาอะไรจากร้านกาแฟ ?

ลูกค้าปรารถนาอะไรจากร้านกาแฟ ?

ร้านที่ถูกใจ

เจ้าคําว่า “ถูกใจ” นี่แยกแยะได้ยาก กาแฟอร่อยคือเรื่องถูกใจไหม และถูกใจจนเราต้องขวนขวายไปดื่มสักแก้วไหม แม้ว่าร้านนั้นจะอยู่ไกลจากบ้านหรือที่ทํางานของเรา บางทีกาแฟก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ขนมที่แกล้มกาแฟต่างหากที่คุณให้ความสําคัญ เค้ก ครัวซองต์ หรือโดนัทถูกปาก ทําให้กาแฟอร่อยกว่าที่คิดได้เหมือนกัน แต่กับบางคนอะไรก็ได้ กาแฟรสชาติปานกลาง ขนมไม่สนใจเพราะกลัวอ้วน แต่ชอบร้านที่ถูกใจ ก็แบบว่านั่งได้นานโดยไม่มีใครมาไล่ด้วยการแถเข้ามาเช็ดโต๊ะทุกสิบนาที เราจะได้อ่านหนังสือให้จบสักเล่มหนึ่ง หรือบางทีอาศัยเป็นที่นั่งซดกาแฟรอรับลูกกลับบ้าน บางคนก็เอาร้านกาแฟเป็นที่นั่งมองตากัน จึง อยากได้ร้านที่ผู้คนไม่พลุกพล่าน ยิ่งร้างแบบไม่มีเซ็งลี้ยิ่งดี แต่บางคนอยากไปนั่งโชว์ตัวให้คนอื่นเขาเห็น

การเปิดร้านทําอะไรสักอย่าง สิ่งสําคัญ ที่สุดคือ ต้องจับกลุ่มลูกค้า หรือกําหนดกลุ่มลูกค้าของร้านเราลงไป ให้แน่นอนให้ได้ เมื่อรู้ตัวลูกค้าแล้วจะได้จัดการให้ถูกใจลูกค้าต่อไป

ร้านที่มีผลิตภัณฑ์ได้มาตรฐาน

เคยไหมที่พอสั่งกาแฟมาสักถ้วย ซดไปสักพักนึงต้องวางลงแล้ว เรียกเด็กมาบอกว่า

“น้อง ช่วยเอากาแฟไปทําให้ร้อนหน่อย”

การที่กาแฟไม่ร้อนแสดงว่าร้านนั้นต้องมีปัญหาอะไรสักอย่างแล้ว อาจจะเครื่องชงกาแฟเสีย คนชงอ่อนด้อยความสามารถ ไม่อาจเข้าถึงจิตวิญญาณของกาแฟสักแก้ว หรือไม่ก็เจ้าของร้านไม่ดูแลเอาใจใส่กับการทํางานของพนักงานในร้าน ทําให้มาตรฐานผลิตภัณฑ์ตก แล้วกาแฟสมัยนี้ราคาแพงกว่าสมัยก่อนตั้งสิบ เท่า และแพงกว่าข้าวแกงสามเท่า ลูกค้าเขาต้องคิดมากขึ้นอีกหลายเท่ากับเงินที่จ่ายออกไป ลูกค้าบางคนรู้เรื่องกาแฟและมีรสนิยมกว่าเจ้าของร้านกาแฟหลายเท่า

เรื่องกาแฟไม่ร้อนเป็นเพียงตัวอย่างหนึ่งที่ยกมาให้เห็นถึงบริการที่ไม่ได้มาตรฐาน ทุกวันนี้คนค้าขายกันเต็มบ้านเต็มเมือง ลูกค้าถึงงไม่รู้จะเลือกบริโภคหรือรับบริการจากที่ไหนดี เขาจึงต้องมองหามาตรฐาน ซึ่งเราต้องทําให้มันเป็นจริงชนิดจับต้องและรู้สึกได้ ลูกค้ามาดื่มกาแฟวันนี้ต้องได้มาตรฐานความพึงพอใจเท่ากับที่มาคราวก่อน

ร้านที่บริการดี

การเปิดร้านกาแฟจะว่าไปเป็นก็เป็นการขายบริการมากกว่าสินค้าจริง ๆ แล้วค่ากาแฟเพียว ๆ นั้นมีมูลค่าเพียง 2 เปอร์เซ็นต์ของราคากาแฟหนึ่งแก้วเท่านั้นเอง แต่ต้นทุนขึ้นมาจากคาบริการทั้งหมดในร้าน เช่น ค่ารักษาความสะอาด ค่าลูกจ้างคนงานจิปาถะ ค่าโฆษณา ค่าการตลาด ค่าแฟรนไชส์ และค่าสารพัด เพราะ ลูกค้าอยากเห็นพนักงานที่หน้าตาสดชื่น มีความศรัทธาในงานของตัวเอง พูดอะไรสั่งอะไรได้อย่างนั้น เราไปนั่งดื่มกาแฟนอกบ้านเพื่อความรื่นรมย์ในร้านที่ไม่ทําให้เสียอารมณ์ ร้านจึงต้องสะอาด หอมกรุ่นแต่กลิ่นกาแฟ มีมุมถูกใจให้นั่งและมีบรรยากาศแบบใช่เลย บริการที่ดีทําให้ลูกค้าได้ผ่อนคลายในราคาที่ถูกกว่าเข้า สปา เป็นหลุมหลบภัยจากวันอันน่าเบื่อ เบื่อคนที่บ้าน เบื่อคนที่สํานักงานและเบื่อตัวเอง

ร้านที่ทําเลใช่เลย

บางทีคุณก็มีลูกค้ามาหาที่บริษัท จะคุยกันตรงโต๊ะทํางานก็รำคาญสายตาเสมียนพิมพ์คอมพิวเตอร์ บางวันเพื่อนคุณที่แวะมาทักทายกันในที่ทํางานของคุณ จะโปกฮาให้ลูกน้องเห็นก็เสียฟอร์มไปหากาแฟดื่มกันดีกว่า กับอีกบางกรณี บ้านคุณเต็มไปด้วยหูตาเป็นสับปะรด จะนัดใครสักคนมาคุยกันที่บ้านก็ช่างเคอะ ไปนั่งเสียที่ร้านกาแฟให้รู้แล้วรู้รอดดีกว่า ฉะนั้นจึงเห็นว่าร้านกาแฟที่ไหนก็พอมีคนเข้าไปนั่ง เพราะเข้าไปช่วยเติมส่วนขาดให้ชุมชน และยิ่งคนไทยมีบ้านเล็กลงเท่าไรหรืออยู่คอนโดฯ มากขึ้นเท่าไร ร้านกาแฟยิ่งจําเป็นเหมือนเงาตามตัว จนในที่สุดแล้วร้านกาแฟจะมีความจําเป็น เนื่องจากว่าคนในชุมชนหนึ่งๆ จะไม่เดินไปดื่มกาแฟไกลนัก ร้านที่ทําเลใช่เลยจึงคือร้านที่ใช้เวลาไปถึงชั่วเดินยังไม่เมื่อยเท่านั้น บางทําเลอยู่ใกล้บ้าน บางทําเลอยู่ใกล้สํานักงาน บางทําเลอยู่ใกล้โรงเรียนลูก และบางทําเลอยู่ใกล้ที่ชอปปิง แต่ทุกทําเลเน้นว่าต้องสะดวกต่อการเดินถึง เพราะการขับรถไปหากาแฟดื่มนั้นนับว่าเป็นเรื่องไม่น่าทําสําหรับกรุงเทพฯ